ความยิ่งใหญ่ ของการมีชีวิต...


สิ่งหนึ่งที่ทำให้คนเรามีความหวังต่อไปได้...

คือการรู้ว่าตัวเรา ณ วันนี้ยังหายใจอยู่ !...

บางคนอาจคิดว่าการที่เรายังมีชีวิตอยู่นั้น

ไม่ได้สำคัญอะไร...

ไม่น่าที่จะจับมาเป็นประเด็นขบคิด เพราะว่าใครๆ ก็มีชีวิตอยู่ทั้งนั้น

แต่ถ้ามานั่งนึกกันจริงๆ แล้ว...การที่เราตระหนักว่ายังมีชีวิตอยู่นั้น

เป็นการสร้างพลังให้กับเราอย่างที่นึกไม่ถึงเลยทีเดียว

และพลังนั้นจะทำให้เรากล้าที่จะทำในบางสิ่ง ที่เรากำลังลังเล...

เคยไหม?...อยากทำอะไรสักอย่างแต่ไม่กล้าลงมือ...

อยากจะทำอย่างนั้น อย่างนี้ ก็กลัวว่าจะกระทบกระทั่งคนนั้นคนนี้

กลัวคนนั้นจะว่า กลัวคนนี้ไม่พอใจ...

อยากจะสร้างงานที่ดีๆ สักงาน ก็กลัวล้มเหลว กลัวอุปสรรค

สรุปว่า กลัวไปทุกอย่าง ปัญหาเยอะแยะไปหมด จะเกิดหรือไม่เกิดก็ยังไม่รู้...

รู้แต่ว่า...ความคิดของเราคิดอยู่ตลอดว่า เกิดแน่ๆ เป็นแน่ๆ

อย่างนั้นก็ไม่เป็นอันทำอะไรเลย อยู่เฉยๆ ไม่ต้องกระทบใคร...

ไม่ต้องเสียอะไร และสุดท้าย...กลายเป็นสิ่งมีชีวิตชีวิตหนึ่ง ที่ธรรมดาๆ

ระบายลมหายใจให้หมดไปวันๆ เท่านั้นเอง...

แต่ถ้าลองกลับมาคิดอีกมุมหนึ่งว่า...

ถ้าเราได้ลงมือทำอะไรสักอย่างที่เราลังเลนั้นไปแล้ว...

ก็ให้สบายใจในระดับหนึ่งว่าจะเกิดอะไรก็ตาม...เราก็ได้ทำไปแล้ว...

สิ่งต่างๆ ที่เคยกลัวพวกนั้น ถ้ามันเกิดขึ้น...แล้วเราจะต้องทำอย่างไรต่อไป

จะแก้ปัญหาอย่างไร นั่นแหละคือสิ่งที่ต้องคิดล่ะ...

อะไรที่ตามมาก็ค่อยๆ แก้ไปดีไหม...อย่าลืมว่าถ้าถึงตรงนี้ได้

อย่างน้อยเราก็ได้ลงมือทำแล้ว ความฝันเริ่มเป็นรูปเป็นร่างแล้ว

อะไรจะหนักหนาสาหัสอย่างไรก็ค่อยๆ แก้มันไป...

และตรงนี้เอง...ตรงที่ปัญหาเกิดขึ้น ต่อให้มันหนักหนาแค่ไหน...ก็ไม่ต้องกลัว

บอกตัวเองไปเลยว่า...อย่างน้อยเราก็ยังมีชีวิตอยู่...

เรายังหายใจอยู่ เรายังมีเวลาให้แก้ปัญหา เรายังมีวันพรุ่งนี้ต่อ...

วันนี้ล้ม พรุ่งนี้ต้องลุก และตรงนี้เอง ที่เป็นความยิ่งใหญ่ของการมีชีวิต...

เหมือนกับวิถีชีวิตของนก...

ที่ต้องโบกบินออกมาเผชิญลมแรงในฟ้ากว้าง

อาจจะเหน็บหนาว และเสี่ยงกับการบาดเจ็บ

แต่นก...ไม่ได้มีชีวิตเพื่อเกาะกิ่งไม้เพียงอย่างเดียว

แม้ทุกครั้งที่นกขยับปีกทะยานขึ้นฟ้า จะกระทบแรงลมจนซวนเซ...

แต่...นกก็ยังประคับประคอง พยุงตัวเองขยับปีกต่อไปได้

เหมือนคนที่ไม่ได้มีชีวิตอยู่กับที่ แม้ทุกครั้งที่ลงมือทำอะไรสักอย่างแล้ว

จะเกิดความผิดพลาด ล้มเหลว เราก็สามารถใช้สติเพื่อแก้ปัญหาเหล่านั้นได้

อย่ากลัวที่จะเป็น...อย่ากลัวที่จะทำ...

นั่นจึงเป็นความยิ่งใหญ่ที่แท้จริงของการมีชีวิต...



อนุโมทนาบทความโดย...ลูกปัด สำนักพิมพ์ใยไหม

บางครั้ง...


บางครั้ง สิ่งที่ดีที่สุด...ก็ไม่ใช่...สิ่งที่ถูกต้องที่สุด...
บางครั้ง สิ่งที่ถูกต้องที่สุด ...ก็ไม่ใช่สิ่งที่ดีที่สุด...

บางครั้งสิ่งที่เราคิดว่าไว้ใจได้มากที่สุด...แต่กลับทำลายเราได้มากที่สุด
บางครั้ง สิ่งที่คิดว่าทำลายเรามากที่สุด...กลับเป็นสิ่งที่ทำให้เราไว้ใจได้มากที่สุด...

บางครั้งเรา อยู่ในโลกแคบจนลืมมองถึงโลกกว้าง...
บางคร้ง ปัญหาแค่ปลายนิ้วก้อย...แต่กลับทำให้มันเป็นฝ่ามือ

บางครั้งคำพูดคน...ก็เชื่อใจไม่ได้...
บางครั้ง ไม่มีอะไรมาวัดปริมาณคำพูดว่าจะเชื่อถือได้มากเพียงใด...มีแต่เวลาพิสูจน์...

บางครั้งโลกนี้มันก็โหดร้าย...มากกว่าที่เธอคิด
บางครั้งโลกนี้ก็สวยงาม...ไม่ได้โหดร้ายเหมือนที่เธอคิด

บางครั้งคนเราก็ต้องการ...แค่ใครสักคนที่เข้าใจ...
บางครั้งคนเราก็ต้องการที่จะเข้าใจตัวเอง...

บางครั้งเราก็ไม่สามารถกำหนดชะตาชีวิตของตัวเองได้
แต่บางครั้งเราก็สามารถ กำหนดทิศทางของเราเองได้

บางครั้งบทเรียนที่ต้องจดจำคือการเรียนรู้ของตัวเอง
บางครั้งบทเรียนที่ต้องย้ำเตือนคือการเรียนรู้ของผู้อื่น


บางครั้งคนเราก็ร้องไห้อย่างไม่มีสาเหตุ
แต่บางคน...ทุกสาเหตุ... ก็ระบายด้วยน้ำตา...

บางครั้งการที่ได้หัวเราะกับคนที่เรารักทำให้ชีวิตมีความสุขได้ทั้งวัน...
แต่บางครั้งเสียงหัวเราะ...อาจกลายเป็นรอยน้ำตา...

บางครั้งกลางวัน ก็อาจจะมืด...
แต่บางครั้งกลางคืนอาจจะสว่าง...

บางครั้งแสงสว่างก็มักจะอยู่ในที่เรามองไม่เห็น
แต่บางครั้งความมืดอาจจะอยู่ในที่ที่เรามองเห็นชัดเจน

บางครั้งสายลมก็พัดเอาความเหน็บหนาวมาให้
แต่บางครั้งสายลมก็ โอบกอดฉันไว้อย่างอ่อนโยน...

บางครั้งคนเราก็หัวเราะกลบความเศร้า ....แอบยิ้มเมื่อใจฝืนทน
บางครั้งคนเราก็เหงาเมื่ออยู่ลำพัง
แต่มักจะบอกกับตัวเองว่า...ฉันไม่เหงา...ฉันไม่ต้องการใคร...




ขอบคุณบทความจากทำดีดอทเน็ต(จั่นเจา